Інфармацыя на гэтай старонцы патлумачыць Вам, як некаторыя асноўныя кампаненты харчавання праяўляюць сябе ў датычанні да харчавання труса. Харчаванне аказвае велізарны ўплыў на здароўе і адчуванне любой істоты, і трус не выключэнне. Ежа можа непасрэдна або ўскосна закрануць жыццёвыя працэсы свойскай жывёлы. Да важных пажыўных рэчываў харчавання труса належаць вугляводы, бялкі, тлушчы, валакно, вітаміны і мінералы. Кожны клас выконвае асаблівую ролю ў дыеце.

* Валакно, верагодна, найважнейшае рэчыва ў харчаванні труса. Даросламу свойскаму трусу патрэбна 18-24% валакна, з яго 12.5% незасваяльнага. Нястача валакна наносіць моцны ўдар па іх складанай стрававальнай сістэме і можа выклікаць сур'ёзныя хваробы або нават смерць.
* Адэкватнае спажыванне вадкасці (ці то вадой, ці то праз спажыванне зеляніны). Вадкасць істотна для здароўя кішачніку і, нараўне з валакном, дапамагае падтрымаць кішачную рухомасць і прадухіляе кішачную непраходнасць.
* Неабходны абмежаваны ўзровень бялкоў, 12.5-16% у залежнасці ад узросту. Бялок дапамагае будаваць мускулы, косткі, поўсць, карацей кажучы, бялок неабходны, каб з'явіўся трусік. Недахоп бялку можа зрабіць труса хворым, але завялікая колькасць пашкоджвае ныркі.
* Падтрымаць здароўе Вашага труса дапаможа дыета, нізкая кальцыем. Раюць узровень 0.6-1%

* Вугляводы - цукар, які галоўным чынам выкарыстоўваецца для здабыцця энергіі. Трохі іх неабходна ў дыеце, але зашмат зробяць труса хворым.
* Вітаміны важныя для правільнага абмену рэчываў. Патрэба ў вітамінах: А 10 000 -18 000 IU/kg, вітамін D 800-1200 IU/kg, вітамін Е 40-70 мг/кг
* Фосфар 0.4-0.8%, магнэзій 0.3%, цынк 0.5%, патассій 0.6-0.7%

Голад стымулюецца паніжэннем у крыві глюкозы, малочнай кіслаты ды амінакіслот. Ссушэнне ў роце ды скарачэнні жывата стымулююць ежу. Аб'ём ежы, якую трус з'ядае, задежыць ад яе складу, структуры, а таксама ад густу труса (падабаецца яму ежа ці не). Павелічэнне ў ежы ўтрымання валакна павялічвае сумарны аб'ём, які спажываецца. Трусы ядуць мноства прадуктаў, але пакажуць перавагу валакну і могуць есці сена як асноўны прадукт у іх ежы. Можа быць цяжка пераканаць трусаў з'есці новыя прадукты, як толькі яны абвыклі да спецыфічнай дыеты. Ад новага пакунку ежы трус можа адмовіцца, нягледзячы на тое, што гаспадару ён будзе падавацца дакладна такім жа, як быў першы. Горкія смакі, такія як сапанін у люцэрне, не падаюцца трусу несмачнымі.

Большасці трусаў падабаюцца ліставыя расліны. Труса можна карміць разнастайнымі раслінамі, уключаючы гароднае пустазелле. Добра падыходзіць лісце сланечніка. Трусы, здаецца, атрымліваюць асалоду ад прадуктаў з рознай тэкстурай. Бісквіты ды зерне з'ядаецца ахвотна, але іх можна даваць толькі як ласунак. Кара згрызаецца з маладых дрэў або кустоў. Усе часткі раслін можна есці, ўключаючы сцябло і карані, але спачатку трусы грызуць маладыя кончыкі ды лісце, ядуць і лісце з дрэў.

Як шмат іншых дзеянняў трусаў, іх апетыт залежыць ад часу дня. Дзікія трусы сілкуюцца ў змроку і на світанку. Свойскія трусы, магчыма, не пажадаюць есць на працягу дня і, найбольш верагодна, паядуць рана ўвечар або зранку.

Дыетычныя патрабаванні трусаў. Вугляводы - спалучэнні вуглярода, вадароду і кіслароду. Іх можна катэгарызаваць у валакно, цукар ды крахмалы. Вугляводы - важная крыніца энергіі. Яны могуць быць перевараны і паглынуты са страўніка і тонкай кішкі або фермантавацца цэкальнай мікрафлорай.
* Незасваяльны тып валакна выдаляецца, а засваяльны ферментуецца ў сляпой кішцы, з яго вырабляюцца зменлівыя тоўстыя кіслоты. Высокі ўзровень грубых, цяжка пераварваемых, валокан з'яўляецца жыццёва важным для нармалёвай страўнікакішачнай функцыі. Нажаль, большасць хатніх трусаў сілкуецца ежай, занізкай на валакно.
* Простыя монасахарыды, такія як глюкоза, фруктоза і галактоза, паглынаюцца з тонкай кішкі падобным як у іншыз відаў чынам.
* Крахмалы - полісахарыды, якіх шмат у насенні, садавіне, клубнях ды каранях і падчас пераварвання яны расшчапляюцца да простага цукру. Прадукты, багатыя крухмалам, могуць прывесці да атлусцення ды стрававальных хвароб. Рэакцыя каталізуецца амілазай, што вылучаецца сліннымі гландамі, падстраўнікавай залозай і таксама прысутнічае ў цэкатрофах як вынік бактэрыяльнага сінтэзу. Век труса, дыета і тып крухмалу ўплывае на яго паглынанне ў тонкай кішцы. Напрыклад, збожжавыя крахмалы больш здольныя да ферментацыі чым знаходзячыеся ў каранях або клубнях. Крухмал, што знаходзіцца ў раслінах у гранулах, нерастваральны ў халоднай вадзе, але калі крухмал у вадзе нагрэваецца, гранулы набухаюць і ў канчатковым выніку жэлатызуюцца. Жэлатызаваны крахмал можа фармаваць комплексы з пратэінамі, якія памяншаюць засваяемасць і крухмалу, і пратэінаў. Крухмал, які не пераваран і не засвоіўся ў тонкім кішачніку, трапляе ў сляпую кішку як базіс для бактэрыяльнай ферментацыі. Рэшткавы крухмал, які дасягае сляпой кішкі, як думаюць, з'яўляецца фактарам схільнасці развіцця энтэратаксіміі ў маладых трусаў.

У трусаў можа ўзнікнуць гушча або ацвярдзенні ў нырках, мачавым шляху, пузыры або ўрэтры. Трусы адрозніваюцца ад большасці жывёл тым, што іх кішачнік паглынае кальцый і змяшчае яго ў кроў; у большасці іншых жывёл (уключаючы людзей) паглынанне кальцыя з ежы менш эфектыўнае. Звычайна гэта не праблема, таму што залішні кальцый трус вылучае з брулямі. Аднак гэты працэс у можа пайсці хібна у некаторых трусаў, па не да канца вядомых чынніках, якія не заўсёды разумелыя. Гэта можа прывесці да "застою", камянёў, і часам - нырачнага ацвярдзення. Адным з метадаў кантролю за хваробай з'яўляецца памяншэнне ў трусіным харчаванні кальцыя, пазбяганне багатай кальцыем гародніны.

Трусіны абмен рэчываў прыстасаваны да ежы з нізкім ўтрыманнем тлушчу, лішак не спальваецца арганізмам, што вядзе да яго назапашвання і абрузласці. Трусы больш адчувальныя да лішкаў тлушча, чым людзі, і ў іх вельмі хутка развіваецца атэрасклероз. Па дадзеных ветэрынарных лекараў, трусы, якіх кармілі ежай з высокім утрыманнем тлушча, часта пакутуюць на пячоначны стэятоз, які часта прыводзіць да смерці жывёлы. Пры паўнавартасным кармленні трусы атрымліваюць усе мінеральныя рэчывы з кармамі і мінеральнымі падкормамі. Памятайце, што трусы вырабляюць добрую частку іх уласных вітамінаў, амінакіслот і іншых пажыўных рэчываў праз вытворчасць і спажыванне сваіх цэкатрофаў. Таму з'яўляецца непатрэбным дадаваць нейкія штучныя "вітамінкі" да здаровай дыеты.